ظروف سفالی

قديمي ترين ظروف سفالي که باستان شناسان موفق به يافتن آنها شده اند، مربوط به هزاره دهم پيش از ميلاد در محدوده بين النهرين است. قديمي ترين ظرف سفال ايراني نيز مربوط به 8 هزار سال پيش از ميلاد است که در روستاي گنج دره در حوالي کرمانشاه يافته شده است. بهر حال ظروف سفالي را مي توان قديمي ترين ظروف غذاخوري ناميد ولي اين قدمت باعث فراموشي آنها نشده است و هنوز هم به 2 شکل سنتي سفال و سراميک استفاده مي شوند.
سفالي که لعاب مي خورد و مجدداً پخته مي شود به سراميک تبديل مي شود و امروزه اين ظروف سراميکي هستند که به عنوان ظروف غذاخوري استفاده مي شوند و ظروف سفالي بيشتر جنبه تزئيني دارند، چون سفال اگر لعاب نداشته باشد چربي و رطوبت را پس مي دهد. براي تهيه اين ظروف معمولاً از خاک کائولن به عنوان ماده اوليه به همراه مقداري کاه و شن به عنوان چسب استفاده مي شود.
اين مواد با آب مخلوط مي شوند و ترکيب حاصل به شکل ظرف مورد نظر درمي آيد و سپس در کوره اي با حرارت حدود 800 درجه به مدت 8 ساعت عمليات پخت صورت مي گيرد. سپس کوره خاموش مي شود و ظروف شب تا صبح همانجا مي ماند و به آرامي خنک مي شود. بعد از اين مرحله با کمک اکسيدهاي رنگي فلزات آهن و آلومينيوم و مس و سرب، لعاب روي ظرف قرار مي گيرد و مجدداً عمليات پخت تکرار مي شود. ظرفي که به اين ترتيب تهيه شده چون در درجه حرارت 800 درجه پخته شده، توان تحمل حرارت بالايي دارد به طوري که بعضي از ظروف سراميک را مي توان در ماکروفر يا روي شعله ملايم قرار داد.

ظروف چيني
اما کارشناسان هشدار مي دهند در استفاده از ظروف سفالي و سراميک بايد از استفاده از ظروف آبي رنگ به عنوان ظروف غذاخوري پرهيز کرد چون اين ظروف داراي ترکيبات سربي هستند و احتمال بروز مسموميت غذايي را افزايش مي دهند. از محاسن اين ظروف مي توان به سبک بودن آنها نسبت به چيني ها و همچنين قيمت کمترشان نسبت به ظروف چيني و کريستال اشاره کرد. 

سایر سایت ها